Η σημερινή παράδοση της επέκτασης του Μετρό προς την Καλαμαριά είναι ασφαλώς ένα σημαντικό έργο για τη Θεσσαλονίκη. Δεν μπορεί όμως να αποτελέσει αφορμή για να κλείσει η συζήτηση για όσα προηγήθηκαν: τις καθυστερήσεις, τις αλλαγές στον σχεδιασμό και το κόστος που τελικά επωμίστηκε το Δημόσιο.

Τον περασμένο Μάιο, σε επίκαιρη ερώτηση που είχα καταθέσει προς το αρμόδιο Υπουργείο, ο κ. Ταχιάος αναγνώρισε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε προχωρήσει σημαντικά την υλοποίηση τόσο της βασικής γραμμής όσο και της επέκτασης προς την Καλαμαριά. Αυτό όμως που εξακολουθεί να απαιτεί απάντηση είναι τι μεσολάβησε από τότε μέχρι σήμερα και γιατί ένα έργο που είχε συγκεκριμένο ορίζοντα ολοκλήρωσης οδηγήθηκε σε τόσο μεγάλη παράταση.

Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε την ολοκλήρωση της βασικής γραμμής στο τέλος του 2020 και της επέκτασης προς την Καλαμαριά λίγους μήνες αργότερα. Παράλληλα, οι συμβατικές προβλέψεις είχαν διαμορφωθεί έτσι ώστε, σε περίπτωση υπαιτιότητας του αναδόχου, να προστατεύεται το Δημόσιο.

Η επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αλλάξει το 2019 τον σχεδιασμό για τον σταθμό Βενιζέλου και να ανατρέψει την πορεία που είχε χαραχθεί δημιούργησε νέα δεδομένα για την ολοκλήρωση του έργου. Οι συνέπειες αυτής της επιλογής δεν ήταν μόνο χρονικές. Είχαν και οικονομικό αποτύπωμα, καθώς σημαντικό μέρος του κόστους των καθυστερήσεων μεταφέρθηκε τελικά στο Δημόσιο μέσω αποζημιώσεων.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα που πρέπει να συζητήσουμε σήμερα. Όχι αν θα πανηγυρίσουμε για την παράδοση ενός έργου που η Θεσσαλονίκη ασφαλώς χρειάζεται, αλλά πόσο κόστισε τελικά η πολυετής καθυστέρηση και ποιος ανέλαβε το βάρος αυτής της επιλογής.

Η Νέα Δημοκρατία είχε παρουσιάσει το 2019 έναν διαφορετικό ορίζοντα για το Μετρό, με την υπόσχεση ότι το έργο θα προχωρούσε ταχύτερα και οικονομικότερα. Η πραγματικότητα που διαμορφώθηκε απέχει σημαντικά από εκείνη την υπόσχεση. Γι’ αυτό και οφείλονται καθαρές απαντήσεις για το τελικό οικονομικό αποτύπωμα και για τις αποφάσεις που το δημιούργησαν.

Ταυτόχρονα, η συζήτηση για το Μετρό δεν μπορεί να τελειώνει στην Καλαμαριά. Μετά από δύο κυβερνητικές θητείες, η Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να περιμένει σαφή προοπτική για τις επόμενες επεκτάσεις του δικτύου, τόσο προς τα δυτικά όσο και προς το αεροδρόμιο. Η ίδια καθυστέρηση καταγράφεται και σε κρίσιμες παρεμβάσεις που συνδέονται με την καθημερινότητα των πολιτών, όπως οι απαλλοτριώσεις για τη διάνοιξη της Πόντου και η δημιουργία ενός πραγματικά ενιαίου συστήματος μετακινήσεων και εισιτηρίου.

Η ολοκλήρωση της επέκτασης προς την Καλαμαριά είναι μια θετική εξέλιξη για τους Θεσσαλονικείς. Ευχόμαστε η νέα γραμμή να λειτουργήσει με ασφάλεια, αξιοπιστία και προς όφελος των πολιτών.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη για λογοδοσία. 

Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται πλέον ένα συνεκτικό σχέδιο για το σύνολο του δικτύου, σαφές χρονοδιάγραμμα για τις επόμενες επεκτάσεις και αποφάσεις που θα υπηρετούν πρώτα τις ανάγκες της πόλης και το δημόσιο συμφέρον.